سلام دوستان
تو هر سازمانی دو مدل آدم داریم:
مدل اول:
میان، میرن
منتظرن رئیس چی بگه
تا کاری میشنون، دنبال راه فرار میگردن
شعارشون: «وای چقدر کار! مگه ما بردهایم؟!»
متخصصِ ناله، منتقدِ همیشه، غرزنِ حرفهای
مدل دوم:
خودشون کار رو میسازن
ایده میدن، بهبود میارن، حرکت ایجاد میکنن
کاری میکنن که رئیس بپرسه: «این پیشنهاد از کی بود؟!»
اونها بدون اینکه رسمی بخوان، خودشون برند سازمان میشن—و همزمان، بیسروصدا روی برند شخصی خودشون هم کار میکنن.
ست گادین تو کتابش یه جمله طلایی داره:
«اگه نمیخوای تعویضپذیر باشی،
باید اون مهرهای باشی که حتی وقتی در نبودنت کار انجام میشه، نبودت توی سازمان حس میشه.»
از خودت بپرس:
«اگه دو روز نباشی، میزت خاک میگیره یا همه حس میکنن یه چیزی کمه؟
ویژگیهای یه لینچپین واقعی:
مهارت یا دانش خاص و عجیبغریب نداره
اما نوع فکر و رفتارش فرق میکنه
بدون دستور، کار درست رو انجام میده
دنبال راهحل میگرده، نه مقصر
حتی وقتی ایدهش رد میشه، باز ایده میده
بلدِ بدون پارتی، با فکرش رشد کنه
توی تیم انرژی پخش میکنه، نه غر!
قانون لینچپینا – شماره ۱:
«مهم بودن با صندلی و میز نمیاد؛ با ارزشآفرینیه که میمونی!»
کسی که فقط با عنوان و میز مهمه، یه روز جاشو میگیرن… ولی لینچپینا، حتی اگه صندلی نداشته باشن، توی اتاق فکر همیشه جا دارن!
حالا نوبت توئه:
تا حالا تو تیم یا محل کارت یه لینچپین واقعی دیدی؟
یا خودت حس کردی یه جایی بدون تو کار خوب نمیچرخه؟
برام بنویس، بخندیم، فکر کنیم، یاد بگیریم!
عضویت در کانال → t.me/varastehr